Jacques Charlier

ENG

Jacques Charlier has been making biting, radically eclectic work since the early 1960s. His process is defined by his critical and humorous approach to society, the art world and the current clichés regarding the avant-garde. Owing to his constant quest for relevant connections between ideas and media, he favours an interdisciplinary way of working which includes painting, photography, video, music, writing, sculpture, installation, comics and advertisement. His parodies of the language of different styles and periods underscore the qualities, contradictions and declines of dominant artistic movements. The result forces the viewer to continually revisit art history.

Peinture à la mouche

In this series entitled Peinture à la mouche, the suprematist-expressionist diptychs could be mistaken for originals – were it not for the flies. The motif of the fly in painting was particularly popular between the Quattrocento and the early sixteenth century, since the fly showcased the new virtuosity acquired by artists in their quest for a faithful mimetic representation of nature and for truth in painting. The trick is meant to inspire awe in the unknowing spectator, who attempts to chase away the fly in order to better experience the beauty of the artwork. Charlier uses the fly on his fakes of recognizable paintings from various styles in the Western tradition as a symbol of the ephemeral and of corruption. He plays on the expression ‘prendre la mouche’, which translates literally into ‘take the fly’, but which means ‘to take offense’. In this case, it speaks to Charlier’s irritation with, and denunciation of, the frantic pace of fashionable art.

 

NL

Jacques Charlier maakt sinds begin de jaren ‘60 bijtend en radicaal eclectisch werk. Zijn werkwijze wordt gedefinieerd door een kritische en humoristische blik op onze samenleving, de kunstwereld en alle actuele clichés rond de avant-garde beweging. Gezien zijn constante zoektocht naar relevante connecties tussen ideeën en de gebruikte media, verkiest hij om interdisciplinair te werken en zowel schilderkunst, fotografie, video, muziek, tekst, sculpturen, installaties, strips en reclames in zijn praktijk op te nemen. Zo creëert hij parodieën op de gehanteerde beeldtaal en stijl van verschillende periodes. Deze benadrukken de kwaliteiten, contradicties alsook de neergang van dominante artistieke bewegingen. Het resultaat zet de kijker aan om constant de kunstgeschiedenis te herbekijken.

Peinture à la mouche

In deze serie getiteld Peinture à la mouche zouden de suprematistisch-expressionistische tweeluiken kunnen worden aanzien voor originelen – ware het niet voor de vliegen. Het motief van de vlieg in de schilderkunst was vooral populair tussen het Quattrocento en het begin van de zestiende eeuw, aangezien de vlieg de nieuwe virtuositeit toonde die kunstenaars hadden verworven in hun zoektocht naar een getrouwe nabootsing van de natuur en naar waarheid in de schilderkunst. De truc is bedoeld om ontzag te wekken bij de onwetende toeschouwer, die probeert de vlieg weg te jagen om de schoonheid van het kunstwerk beter te ervaren. Charlier gebruikt de vlieg op zijn vervalsingen van herkenbare schilderijen uit verschillende stijlen in de Westerse traditie, als een symbool voor het kortstondige en het corrupte. Hij speelt met de uitdrukking ‘prendre la mouche’, wat zich letterlijk vertaalt in ‘neem de vlieg’, maar dat eigenlijk ‘beledigen’ betekent. In dit geval spreekt het over de irritatie en de afkeuring van Charlier van het hectische tempo van de kunstwereld.